İlke ile Köpük ❤️
PS: Bazen 'bi kelime, bi cümle' der geçersiniz.... altındaki hikayeyi bilmeden. Ben... çok 'geçip giden'lerden değilim. Bilsem de... bilmesem de. Bu denli değillerdi. O zamanlar... yeni yeni palazlanıyorlardı. Ben, 13 yaşındaydım. Ailemin kararıyla doğduğumdan beri oturduğumuz mahallemizden ayrılmıştım. Arkadaşlarım, anneanne evim, kuzenlerim, tüm bakkal, manav, terzi… Eşiğine menemen testisi gibi sıra sıra dizilip çiğdem meyve suyu eşliğinde sessiz sinema oynadığımız eczane. Hâlâ İzmir’deki en iyi dondurmayı yaptığını düşündüğüm pastane. Maceracılık ve bisiklet parkurumuz, kendimize paten sahası diye bellediğimiz, kuşe kağıda pırıl pırıl baskılı sayfalar gibi girişi mermer apartman... Her şey orda kalmıştı. Benim için 'kiradan eve çıkmanın' anlamı bonnnboştu. (Evet N ile !) Okulum değiştirilmemiş ama arkadaşlarımla anbean olabilme anlarım saniyelerine kadar çalınmıştı. Üstelik her ne kadar hepsi canım ciğerim arkadaşlarım olsalar da... akşam ezanı...